ป่าสมุนไพรวัดอรัญญิกาวาส  ตั้งอยู่ตำบลวังแสง อำเภอแกดำ จังหวัดมหาสารคามภายในบริเวณวัดเป็นป่าเต็งรังพื้นที่ประมาณ 75 ไร่ นายประสาสน์ รัตนะปัญญา บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ที่ราบสูงได้เสนอแนวความคิดต่อคณะกรรมการชาวบ้าน ผู้อำนวยการโรงพยาบาลชุมชนอำเภอแกดำและประธานชมรมผู้สนใจสมุนไพร จัดทำโครงการสวนสมุนไพรและอุทยาน อายุรเวชแผนไทยที่วัดป่าอรัญญิกาวาสเมื่อ พ.ศ. 2539 เพื่อเป็นการเฉลิมพระเกียรติเนื่องในวโรกาสที่พระ-บาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ทรงครองราชย์ครบ 50 ปี เมื่อสำรวจพืชสมุนไพรประมาณ160 ชนิด ใช้เป็นศูนย์การเรียนรู้ภูมิปัญญาไทยและเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์ เพื่อศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับธรรมชาติได้เป็นอย่างดี

ป่าดูนลำพัน  ตั้งอยู่ที่บ้านนาเชือก หมู่ที่ 1 ตำบลนาเชือก  อำเภอนาเชือก  จังหวัดมหาสารคาม  อยู่ห่างจากที่ว่าการอำเภอนาเชือกไปทางทิศใต้ ประมาณ 3 กิโลเมตร มีเนื้อที่ทั้งหมด ประมาณ 311 ไร่ แตกต่างจากป่าทั่วไป คือ เป็นป่าน้ำซับ หรือป่าพรุน้ำจืด กล่าวคือ มีน้ำผุดขึ้นมาจากใต้ดินตลอดปี ดูน เป็นภาษาท้องถิ่น หมายถึง การดันของน้ำใต้ดิน ลำพัน คือ พืชตะกูลหญ้า คล้ายต้นกก บางท้องที่เรียกว่า ธูปฤๅษี ซึ่งมีมากในป่าดูนลำพัน โดยเฉพาะบริเวณที่มีน้ำขัง

                ในบริเวณป่าแห่งนี้ยังมีความหลากหลายทางชีวภาพ คือ มีสัตว์ป่านานาชนิด และที่สำคัญเป็นที่อยู่อาศัยของปูป่าที่ชาวบ้านเรียกว่า ปูแป้ง เป็นปูน้ำจืดที่มีลักษณะพิเศษ คือ มีสามสี ได้แก่ สีม่วง สีเหลืองส้ม และสีขาว นายประสาสน์ รัตนะปัญญา ได้นำปูชนิดนี้เสนอต่อศาสตราจารย์ไพบูลย์ นัยเนตร ผู้เชียวชาญเรื่องปู คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เพื่อทำการศึกษาวิจัย ผลปรากฏว่าเป็นปูที่สวยงามไม่เคยพบในที่ใดมาก่อน พร้อมกับนำเสนอรายงานต่อวงการชีววิทยาโลกว่าเป็นปูในวงศ์ แรงกูน่า ต่อมาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ทำหนังสือกราบทูลขอพระราชทานพระราชานุญาตอัญเชิญพระนามาภิไธยสมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณ์วลัยลักษณ์ อัครราช-กุมารี เป็นนามปูป่าที่ค้นพบใหม่ของโลกชื่อว่า แรงกูน่าจุฬาภรณ์ แต่นิยมเรียกว่า ปูทูลกระหม่อม จากการสำรวจเมื่อปี พ.ศ. 2535 มีปูทูลกระหม่อม อาศัยอยู่ในป่าดูนลำพันประมาณสองแสนตัว แต่ในปี พ.ศ. 2544 เหลือเพียงประมาณสีพันตัว

ปูทูลกระหม่อม หรือ ปูแป้ง ได้รับพระราชทานชื่อเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ. 2536 มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ ว่า Thaipotamon Chulaporn ชื่อสามัญว่า Mealy crab ลักษณะพิเศษคือ ตัวโตกว่าปูนา มีกระดองแข็ง สีสวยสด มีไข่ฟองโตขนาดเมล็ดนุ่นสีขาวขุ่นคล้ายเมล็ดข้าวโพดที่นึ่งสุกแล้ว มดหรือแมลงจะกินไข่ปูแป้งไม่ได้ อาศัยอยู่ในเฉพาะในรูเท่านั้นไม่ออกมานอกบริเวณดูน หาอาหารกินบริเวณปากรู ส่วนมากหากินในเวลากลางคืน ชอบกินลูกน้ำ ยุง แมลง กิ้งกือ ไส้เดือน การดำรงชีวิตชอบอยู่โดดเดี่ยว ไม่รวมกลุ่ม ผสมพันธุ์และวางไข่ราวเดือนกุมภาพันธ์ – มีนาคม ลักษณะเด่นคือ กระดองเป็นสีม่วงเปลือกมังคุด ขอบเบ้าตา ขอบกระดองและก้ามหนีบทั้งสองข้างมีสีเหลืองส้ม ตรงปลายก้ามหนีบขาเดินและบริเวณขอบข้างปากมีสีขาว

                ปูทูลกระหม่อมได้กำหนดให้เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ลำดับที่ 14    ของสัตว์ป่าจำพวกไม่มีกระดูกสันหลังในกฎกระทรวง ฉบับที่ 11(พ.ศ.2543) เพิ่มเติมจากบัญชีสัตว์ป่าคุ้มครองท้ายกระทรวงฉบับที่ 4 (พ.ศ. 2537) เมื่อวันที่ 6 มกราคม 2543 ในประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่มที่  117 ตอนที่ 3 วันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2543

วนอุทยานโกสัมพี กรมป่าไม้ได้ประกาศจัดตั้งเป็นวนอุทยานตามข้อเสนอของจังหวัดมหาสารคาม เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม 2519 ลักษณะพื้นที่เป็นป่าบุ่งประมาณ 125 ไร่ ริมฝั่งแม่น้ำชี ในเขตเทศบาลตำบลหัวขวาง  อำเภอโกสุมพิสัย ห่างจากตัวเมืองมหาสารคาม ประมาณ 28 กิโลเมตร เดิมชาวมหาสารคามเรียกป่าแห่งนี้ว่า บุ่งลิง หรือ หนองบุ่ง เพราะภูมิประเทศเป็นหนองน้ำและป่าไม้ตามธรรมชาติที่มีบรรยากาศร่มรื่น เป็นที่อาศัยของนกนานาชนิดและฝูงลิงนับพันตัว โดยเฉพาะ   ลิงแสมสีทอง ซึ่งเป็นลิงชนิดหายได้ยากรวมอยู่ด้วย ภายในป่ามีพรรณไม้หลายชนิดส่วนใหญ่ที่สำคัญได้แก่ ทองป่า กะเบา ยางนา หว้า ทองกวาว ตะโก สำหรับไม้พื้นล่างส่วนใหญ่ ได้แก่ เถาวัลย์เปรียง หวาย ตดตะกั่ว มะดัน นมแมว คัดเค้า และไม้ไผ่ นอกจากนั้นยังมีต้นจามจุรี หรือก้ามปู ซึ่งชาวบ้านนำไปปลูกไว้ นอกจากจะมีพรรณไม้ดังกล่าวมาแล้ว ยังอุดมสมบูรณ์ไปด้วยไม้มีค่านานาชนิด อาทิเช่น มะค่าโมง ตะเคียนทอง ตะแบกใหญ่ เป็นต้น

สำหรับ ต้นทองป่า มีชื่อเรียกหลายชื่อ เช่น โกสุม ดอกคำ สางคำ ลักษณะเป็นต้นไม้ขนาดใหญ่เปลือกเกลี้ยงสีขาวนวล ใบสีเขียวเป็นมัน แต่ละก้านจะมีใบจับก้านละ 29 – 34 ใบ ถ้าต้นใหญ่อายุมากโคนต้นจะมีสะเก็ดแห้งขรุขระขนาดใบจะเล็กลง ปัจจุบันสำรวจพบในวนอุทยาน จำนวน 13 ต้น ต้นทองที่กล่าวถึงพบเพียงแห่งเดียวในจังหวัดมหาสารคาม เป็นต้นไม้ในวรรณกรรมอีสาน และเป็นมงคลนามคู่เมืองโกสุมพิสัย คำว่า โกสุม ในภาษาบาลีแปลว่า ดอกคำ จัดเป็นต้นไม้หายากใกล้สูญพันธุ์ เนื่องจากสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติเปลี่ยนไป บริเวณต้นทองป่าเกิดนั้น เป็นเนินดินสูง ใกล้ศาลาพักนักท่องเที่ยว คนและลิงเหยียบย่ำตลอดเวลารวมถึงยานพาหนะที่วิ่งผ่านประจำทุกวัน อาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ไม่มีต้นทองป่าเล็ก ๆ เกิดขึ้นทดแทน ซึ่งอาจสูญพันธุ์ในอนาคต

ภายในวนอุทยานโกสัมพี มีสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ให้ประชาชนเข้าไปกราบไหว้ ศาลเจ้าปู่ เพื่อความเป็นสิริมงคลกับตนเองและครอบครัว สิ่งที่ทุกคนประทับใจก็คือ การให้อาหารและหยอกล้อกับฝูงลิงตลอดจนพักผ่อนตามจุดต่าง ๆ หรือชมธรรมชาติริมฝังลำน้ำชี ทุก ๆ ปีในช่วงเทศกสลสงกราน์มีการจัดงานตามประเพณีและจัดอาหารเลี้ยงฝูงลิง ที่เรียกว่า งานพาข้าวลิง ซึ่งนักท่องเที่ยวให้ความสนใจเข้ามาชมเป็นอย่างมาก นอกจากนี้ในบริเวณใกล้เคียงวนอุทยานยังมี บึงบอน แหล่งน้ำตามธรรมชาติขนาดใหญ่ที่มีภูมิทัศน์สวยงาม เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของชาวโกสุมพิสัยและนักท่องเที่ยว ส่วน บึงกุย ซึ่งเป็นบริเวณศูนย์กลางของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หรือ สะดืออีสาน นั้น จะพัฒนาให้เป็นศูนย์ข้อมูลและแหล่งท่องเที่ยวในอนาคต การเดินทางสามารถใช้ทางหลวงหมายเลข 208 มหาสารคาม - ขอนแก่น

ตั้งอยู่ด้านทิศใต้ของที่ว่าการอำเภอนาดูน มีพื้นที่ 902 ไร่ ลักษณะเป็นป่าโคกหรือป่าเต็งรังที่มีความอุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่งในอดีต ปัจจุบันมีลักษณะเป็นป่าฟื้นสภาพจากการถูกทำลายในการสำรวจพบพืชจำนวน 215 ชนิด ได้แก่ เต็ง รัง ยางกราด ผักขมหิน ว่านแมงมุม กล้วยไม้ เป็นต้น ส่วนสัตว์ป่ามีประมาณ 90 ชนิด เช่น กระรอก กระแต พังพอน อีเห็น หนู เต่า งู แย้ กิ้งก่า และนกนานาชนิด ชาวบ้านได้ใช้ประโยชน์จากป่าโดยการเก็บพืชผักผลไม้ เห็ด แมลง ไข่มดแดง หน่อไม้ ฟืน สมุนไพร  และของป่าอื่น ๆ

                นอกจากนี้ ภายในป่าโคกดงเค็งยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและเชิงนิเวศน์ที่สำคัญ บริเวณนี้เป็นที่ตั้งของ พระธาตุนาดูน ซึ่งถือว่าเป็นพุทธมณฑลแห่งอีสาน ในพื้นที่ดังกล่าวยังมี สวนรุกขชาติวัดพระธาตุนาดูน และทางทิศตะวันออกของพระธาตุนาดูเป็นที่ตั้งสถาบันวิจัยวลัย – รุกขเวช สถานีปฏิบัติการนาดูน มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ทำหน้าที่ศึกษาวิจัยและจัดแสดงภูมิปัญญาในการดำเนินชีวิตของชาวอีสาน โดยให้ความสำคัญกับการเชื่อมโยงระหว่างวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรม สิ่งที่น่าชม ได้แก่ อุทยานลานไผ่ หอพรรณไม้อีสาน สวนสมุนไพรและอาคารผลิตสมุนไพรแบบครบวงจร พิพิธภัณฑ์บ้านอีสาน และเส้นทางเดินป่าเพื่อศึกษาธรรมชาติภายในป่าเต็งรัง

ป่าโคกข่าว เป็นป่าเบ็จพรรณที่มีความอุดมสมบูรณ์มากแห่งหนึ่ง
ของจังหวัดมหาสารคาม ต้นไม้ที่นี้ส่วนใหญ่เป็นพวกไม้รัง
ตีนเป็ด ยูคา มะเกลือ สัก ตะแบก ประดู่ เป็นต้น

ป่าโคกข่าวมีพื้นที่ทั้งหมด 5,387ไร่ เป็นป่าที่ปลูกเพื่อเฉลิมพระเกียรติพระนางเจ้าพระบรมชินีนาถ ในปี พ.ศ. 2538 ในพื้นที่
หลาย ตำบล คือ ตำบลเหล่าดอกไม้ ตำบลหนองกุง และตำบลกุดปลาดุก การปลูก ป่าโคกข่าวได้รับงบเงินสนับสนุนจาก ปตท. และอยู่ในการควบคุมดูแลของป่าไม้ขอนแก่นภายในป่ามีความอุดมสมบูรณ์มาก มีสัตว์อาศัยอยู่หลายชนิดเช่น หมาจิ้งจอก
กระต่าย กระรอก นกนานาชนิด เป็นต้น ซึ่งป่าโคกข่าวมีความร่มรื่น และเย็นสบายเหมาะแก่เป็นสถานที่ พักผ่อนหย่อนใจ

แหล่งโบราณคดีวัดป่าสามัคคีธรรม ตั้งอยู่ที่บ้านแพง ตำบลแพง
มีลักษณะเป็นเนินดินรูปยาวรี กว้างยาวประมาณ 200×800เมตร
สูงจากพื้นนาโดยรอบประมาณ 3 เมตร จากการสำรวจทาง
โบราณคดีได้พบเศษภาชนะดินเผาแบบลายเขียนสี ลายเชือกทาบ
แบบเคลือบน้ำโคลนสีแดง และแบบผิวเรียบ ซึ่งส่วนใหญ่
พบอยู่ที่บริเวณกลางเนิน นอกจากนี้ ยังพบตะกรันกระจายอยู่
ทั่วไปสันนิษฐานว่าชุมชนโบราณนี้ คงมีการอยู่อาศัยกันมา
ตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์และอาจจะเป็นบริเวณที่ผลิต
เครื่องมือเหล็ก เพื่อใช้เป็นสินค้าแลกเปลี่ยนกับชุมชนอื่น

            อุทยานมัจฉาโขงกุดหวาย 

                ตั้งอยู่ที่บ้านโขงกุดหวาย หมู่ที่ 7 ตำบลเกิ้ง อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม ห่างจากตัวเมืองประมาณ 5 กิโลเมตร ตามเส้นทางมหาสารคาม – กมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์

                บริเวณอุทยานตั้งอยู่ในกุดหวาย กุด คือ ลำน้ำที่ปลายด้วน เดิมบริเวณฝั่งกุดมีต้นหวายอยู่ทั่วไป ส่วนเนินดินกลางกุดและริมคุ้งน้ำมีหญ้าคา หญ้าแฝก และพันธุ์ไม้ท้องถิ่นหลายชนิด พระครูพิทักษ์ โกสุมพิสัย (ญาครูโม่ง) เจ้าอาวาสวัดโพธิ์ศรี ได้ไปตั้งสำนักสงฆ์ใน พ.ศ. 2527 ปัจจุบันคือวัดพิทักษ์สามัคคีโพธิ์ศรี 2 ซึ่งเป็นศูนย์รวมชุมชนโขงกุดหวาย พ.ศ. 2533 กุดหวายตื้นเขินมากด้วยสวะ หน่วยราชการได้ขุดลอกคุ้งน้ำตามแนวเดิม ที่เป็นรูปเกือกม้า พ.ศ. 2538 เกิดน้ำหลากล้นฝั่งน้ำชีทะลักเข้ากุดหวาย ทำให้ปลาจากแม่น้ำมูลว่ายทวนกระแสน้ำตามลำน้ำชีเข้ามาอยู่ในโขงกุดหวาย เช่น ปลาเผาะ (ปลาเปาะเป็นปลาไม่มีเกล็ดลำตัวยาวประมาณ 2 ศอก ชอบว่ายตามผิวน้ำเพื่อหาอาหาร) ปลาตะเพียน ยี่สก นิล ไน และปลาท้องถิ่นอื่นรวมอยู่ด้วย ปัจจุบันปลาเผาะมีมากกว่าปลาชนิดอื่น ๆ ต่อมาชาวบ้านและหน่วยราชการร่วมกันพัฒนาด้านต่าง ๆ มีการเสริมคันดินให้แข็งแรงปิดกั้นทางน้ำไม่ให้ไหลลงชี ตกแต่งสถานที่ให้ร่มรื่นสวยงามเหมาะสำหรับเป็นแหล่งท่องเที่ยวพักผ่อน ดำเนินการโดยสภาวัฒนธรรมหมู่บ้านโขงกุดหวาย

แก่งเลิงจาน

               เป็นอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเขตเทศบาลเมืองมหาสารคาม ห่างจากตัวเมืองประมาณ 3 กิโลเมตร เป็นที่ตั้งของสถานีประมงเพราะพันธุ์ปลาน้ำจืด บริเวณโดยรอบของแก่งเลิงจานมีทิวทัศน์สวยงาม ประชาชนนิยมไปพักผ่อนกันมาก

อยู่ที่ตำบลแพง อำเภอโกสุมพิสัย ห่างจากตัวจังหวัดไปทางทิศตะวันตก 38 กิโลเมตร ตามเส้นทางหลวงหมายเลข

208 มหาสารคาม – ขอนแก่น เป็นแหล่งทำผลิตภัณฑ์จากกก (ไหล ผือ) ที่มีชื่อเสียงหลายชนิด เช่น เสื่อ กระเป๋า

หมวก ชุดรองจาน ฯลฯ มีลวดลายสวยงามประณีต เช่น ลายฝันเลื่อย ลายกระจับ ลายหมี ลายสร้อยดอกหมาก

เป็นต้น ซึ่งนักท่องเที่ยวที่มาเยือนเมืองมหาสารคามนิยมไปเยี่ยมชมและซื้อเป็นของฝาก ของที่ระลึกอยู่เสมอ

ในปัจจุบันกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรบ้านแพงยังได้มีการพัฒนารูปแบบเป็นผลิตภัณฑ์ต่างๆ
อีกมากมายจนประสบผลสำเร็จด้านการตลาดสามารถส่งจำหน่ายทั้งในและต่างประเทศสร้างรายได้เข้าท้องถิ่นเดือนละนับแสนบาท
และล่าสุดผลิตภัณฑ์ของกลุ่มยังได้รับการรับรองว่าเป็นสินค้าคุณภาพระดับ 5 ดาว จากทางจังหวัดมหาสารคามตามโครงการหนึ่งตำบล
หนึ่งผลิตภัณฑ์ นางอุดม พิณหอม ประธานกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรบ้านแพงเล่าความเป็นมาว่าในหมู่บ้านแพง ชาวบ้านปลูกต้นกกไว้
ประมาณ 200 ไร่เพื่อเป็นวัสดุในการทอเสื่อไว้ใช้สอยในครัวเรือน ถือเป็นภูมิปัญญาของท้องถิ่นที่ทำสืบทอดต่อ ๆ กันมา นอกจากจะ
ทอไว้ใช้สอยเองแล้ว บางส่วนก็ส่งขายตลาดทั่วๆไป เป็นรายได้เสริมหลังว่างเว้นจากการทำไร่ทำนา ต่อมาในปี 2521 มีการรวมตัวเป็น
กลุ่มแม่บ้านเกษตรกรบ้านแพง ระดมทุนจากสมาชิกคนละ 100 บาท เป็นทุนก่อตั้งช่วงแรกสินค้าของทางกลุ่มยังมีการทอเสื่อกกเป็น
เสื่อม้วนลายสลับสีธรรมดา ยอดขายก็ไม่ค่อยดีนักเพราะผลิตภัณฑ์ขาดความโดดเด่นเฉพาะตัวไม่สอดคล้องกับความต้องการ
ของตลาด ต่อมาเมื่อทางภาครัฐมีนโยบายสนับสนุนสินค้าภูมิปัญญาท้องถิ่นตามโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ ทางสำนักงาน
พาณิชย์จังหวัดและสำนักงานพัฒนาชุมชนก็เข้ามาสนับสนุนส่งเสริมพัฒนารูปแบบผลิตภัณฑ์กกให้มีความหลากหลายมากยิ่งขึ้น
ปัจจุบันผลิตภัณฑ์แปรรูปจากกกของกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรบ้านแพงมีหลากหลายรูปแบบที่ได้รับความนิยมจากลูกค้าอาทิ แบบ
กระเป๋า  หมอนข้างหมอนอิง  ที่รองจาน  จุดเด่นที่ ป็นเอกลักษณ์คือลวดลาย นำเอาลายมัดหมี่และลายถักเปีย ซึ่งเป็นลายผ้า
อีสานมาประยุกต์ใช้ทอลงบนเสื่อ พร้อมกับการเล่นโทนสีไล่ระดับอ่อน กลาง แก่เป็นการผลิตอย่างประณีต ทำให้ผลิตภัณฑ์ที่ได้มี
คุณภาพสวยงามทนทาน เมื่อนำสินค้าออกงานแสดงจึงมีออเดอร์สั่งสินค้าเข้ามาหลายแห่ง เช่น ตลาดนัดสวนจตุจักร ห้างฟิวเจอร์พาร์ค
ห้างนีโอสยาม และตลาดต่างประเทศ เช่น ญี่ปุ่น เกาหลี พม่า ลาว รวมทั้งพ่อค้ารายย่อยที่มารับซื้อที่กลุ่มทำให้แต่ละเดือนมียอดการขาย
รวมไม่ต่ำกว่า 500 ชิ้น มูลค่ากว่า 2 แสนบาท บางเดือนทำส่งลูกค้าแทบไม่ทัน ผลิตภัณฑ์จะมีคุณภาพหรือไม่ ขั้นต้นขึ้นอยู่กับการเลือก
ต้องพิถีพิถัน โดยต้นกกอายุต้องไม่ต่ำกว่า 3 เดือน นำมาซอยตามขนาดของแต่ละผลิตภัณฑ์ที่ออกแบบไว้ จากนั้นนำไปตากให้แห้งสนิท
นาน 1สัปดาห์แล้วนำมาย้อมสีตามต้องการจึงนำมาทอเป็นผลิตภัณฑ์ต่างๆ หากประชาชน หรือร้านค้าสนใจอยากจับจ่ายสินค้าแปรรูป
จากกกของทางกลุ่มก็ติดต่อเข้ามาได้ที่ โทร 043-776065 ทางกลุ่มยินดีต้อนรับ

เป็นหมู่บ้านหัตถกรรม ตั้งอยู่ตำบลท่าสองคอน อำเภอเมืองมหาสารคาม ห่างจากตัวเมืองไปทางทิศตะวันตกตามทางหลวงหมายเลข 208 มหาสารคาม – โกสุมพิสัย ระยะทาง 9 กิโลเมตร แล้วเลี้ยวซ้ายเข้าหมู่บ้านอีกประมาณ 2 กิโลเมตร หมู่บ้านนี้มีชื่อเสียงในการทอผ้าไหมและผ้าฝ้าย ชาวบ้านแทบทุกครัวเรือนทอผ้าและผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปไว้จำหน่ายแก่นักท่องเที่ยว เช่น ผ้าไหม ผ้าฝ้าย ผ้าพันคอ ผ้าคลุมไหล่ เสื้อ กางเกงขาก๊วย หมอนขิด กระเป๋า ย่าม และอื่น ๆ นับเป็นแหล่งหัตถกรรมที่สำคัญของจังหวัดซึ่งผู้คนในท้องถิ่นและผู้มาเยือน

นิยมไปซื้อหาสินค้าพื้นเมืองที่มีคุณภาพดีและราคาย่อมเยา